«یَفْعَلُ ٱللَّهُ مَا یَشَاءُ بِقُدْرَتِهِ، وَیَحْکُمُ مَا یُرِیدُ بِعِزَّتِهِ»

وقتی انسان باور کند که خداوند هر چه را بخواهد با قدرت خویش انجام می‌دهد و هر حکمی را با عزّت خود جاری می‌سازد، دلش از تکیه بر اسباب ناپایدار دنیا رها می‌شود. چنین ایمانی انسان را به توکل، صبر و آرامش دعوت می‌کند؛ زیرا می‌داند آنچه رخ می‌دهد بیرون از علم و اراده‌ی الهی نیست. این باور همچنین انسان را از غرور دور می‌سازد، چون قدرت واقعی را از آنِ خدا می‌بیند، و در برابر سختی‌ها امید می‌آفریند، زیرا عزّت و حکمت الهی هیچ‌گاه بندگان را بی‌پناه رها نمی‌کند.

خداوند سرچشمه‌ی قدرت و عزّت است؛ هر آنچه در عالم رخ می‌دهد در قلمرو اراده‌ی اوست. ایمان به این حقیقت، دل را آرام می‌سازد و انسان را به توکل، صبر و فروتنی فرا می‌خواند. آن‌گاه که بنده بداند حکم الهی بر پایه‌ی عزّت و حکمت است، در سختی‌ها امیدوار و در نعمت‌ها سپاسگزار می‌ماند.